|
|
|
|
|
|
Ludzie różnie odbierają moje malarstwo. Niektórzy wyśmiewają, a inni podziwiają. Są tacy, którzy podziwiają moją zaciętość i samozaparcie. Kiedy zaczynam malować, nigdy nie zastanawiam się, jaki będzie efekt końcowy i do kogo trafiają moje prace. Dla mnie ważne jest, że znajdują odbiorców. Czasem lubię malować palcem od nogi. Noga zastępuje mi ręce. Jestem szczęśliwa, że jestem niepełnosprawna. Taka się urodziłam i jest mi z tym dobrze. Dawniej, w moim życiu zdarzały się chwile zwątpienia. Teraz ich nie ma. Znalazłam sposób na życie - może być ono piękne i radosne. Kiedy maluję, zapominam o kłopotach, o tym, że może być źle. Przez 16 lat pracowałam w spółdzielni inwalidów jako telefonistka. Kiedy przeszłam na rentę, myślałam, że wyśpię się do woli, a tu wystarczył dzień, dwa takiego spania i ogarnęła mnie nuda. Mama zawsze powtarzała: "Nie bądź chwastem, nie siedź bezczynnie". Poradziła mi, żebym zaczęła malować. Tak się też stało. Zabawnie wyglądały moje pierwsze próby na płótnie. Malowałam godzinę, a myto mnie po tym malowaniu dwie godziny - nie wiedziałam, że te farby tak brudzą. Ludzie są mi potrzebni nie tylko jako ręce. Żyję wśród nich i lubię przebywać w ich otoczeniu. Nie przeszkadza mi to, że ktoś na mnie patrzy. Ja też patrzę na innych. Myślę, że jest to normalny odruch. Kiedyś, z moim mężem dużo podróżowaliśmy. Pewnego razu pojechaliśmy na wczasy pod gruszą. Kiedy mąż zaczął wyciągać z samochodu najpierw mnie, a potem namiot, zrobiło się zbiegowisko. Potem mąż mnie rozebrał, żebym mogła się opalać. Najpierw przychodziły nas oglądać dzieci, po południu ich matki, a wieczorem babcie - na mój widok robiły znak krzyża. Lubię przedstawiać zdarzenia z codziennego życia. Choć czasem przyjemnie jest pomarzyć - marzenia przecież nic nie kosztują. Na przykład chciałabym polecieć do Japonii i przelecieć się na paralotni. e-mail: micek59@wp.pl, tel. (0-91) 44-80-585
|
Uwagi dotyczące
niniejszego serwisu prosimy kierować na adres
biko_sc@poczta.onet.pl
|
